به نام پدر

اگر مبهم می نویسم تنها به این دلیل است که ترجیح می دهم ناگفته های این روزهایم "ناگفته" بمانند

   انگار تمام زیبایی اش به همین مبهم بودنش است

   همان حس پنهانی که فقط خودت از آن باخبری...

   دوست دارم قصه ام را بازنویسی کنم

   دوست دارم مسیرم را تغییر دهم

  اما انگار از هر جهت که می روم...

any way..

   اندوه که از حد بگذرد

   جایش را می دهد به یک بی اعتنایی مزمن

   دیگر مهم نیست بودن یا نبودن

   دوست داشتن یا نداشتن

همین!