هر روز بی تو روز مباداست.....

                        "افتاد 
                         آنسان که برگ
                                    ـ آن اتفاق زرد-
                                                        می افتد

                         افتاد
                         آنسان که مرگ
                                  ـ آن اتفاق سرد –

                                                        می افتد


                       اما او سبز بود و گرم که
                                                          افتاد"

                                                          "زنده یاد قیصر امین پور"

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو...

کم اوردم...

به خدا کم اوردم....

تصویر خاطرات دیروز بابا و تصور نبودن بابا در امروز و فرداهام داره نابودم میکنه....

میخوام استفا کنم...

این بارمیخوام از زندگی کردن استفا کنم...

بابای گلم..

دلتنگم....

از گریه های شبانه مامان سر سجاده ات ...

از نگاه های پر از حرف سعید به قاب عکست....

از سکوت پر از فریاد امیر...

از بی رمقی لیلا...

می خوام داد بزنم...

این بار میخوام سر خدا داد بزنم...

                                                                                                                                                                                                                                              "دلم فریاد میخواهد ولی در انزوای خویش

                                                                     چه بی ازار با دیوار نجوا میکنم هر شب"

 

پدرم شاعر بود

               مادرم شاعر بود

                           هر دو شاعر بودند

                                         این دو یکشب اخر

                                                          قصه ی شوی کردند

                                                                         با تفاهم با هم

                                                                                    مصرعی بابا گفت

                                                                                             مصرعی مادر گفت

                                                                                  شعرشان حالی داشت

                                                                           شعرشان وزنی داشت

                                                                 لیک بی معنا بود

                                                قطعه ای بی معنا

                                   سربسر اندوهبار

                        پابه پا بدبختی

 شعرشان من بودم

از سروده های پدر عزیزم( پادگان کهریزک تهران سال۱۳۶۱)